Nuong mga panahon na nabibilang ako sa mga taong nasa Pinas lang at napapaligiran ng mga kamaganak, kaibigan at kapitbahay na nag aabroad, madami din akong di maintindihan. Hindi ko alam kung aaminin niu ng katulad ng pagamin ko ang mga sumusunod.
1. Hindi ko maintindihan kapag ang mga kamaganak ko na dumating o bumisita galing abroad ay nagtatago sa amin.
2. Hindi ko maintindihan kung bakit ni isang tsokolate ay hindi kayang mamahagi ng kapitbahay ko.
3. Hindi ko maintindihan kung bakit lagi ko na lang naririnig ang salitang ito " Pasensya na, wala nga akong pera eh!"
4. Hindi ko maintindihan kung bakit ang tagal na ng iba sa kanila sa abroad ay baon pa rin sila sa utang sa Pinas.
5. Hindi ko maintindihan kung bakit puro pera at pera ang usapin ng mga nag-aabroad. Puro wala,wala wala!
Basta ang nasa utak ko ay MADAMOT SILA!!!
Ngayong nabibilang na ako sa OFW, na tinatawag nilang bayani ng bayan, para akong sinampal ng mga kasagutan sa katanungan kong iyon. Hindi naman pala masarap ang pakiramdam ng mga nagaabroad. Bakit? Sige, isa-isahin natin.
1. Kapag nalaman niu ang eksaktong figures ng kinikita namin... malamang malula kayo! Kaya lang dapat niu ring malaman na umuupa kami ng bahay, transpo allowance, meal alloewance, napkin expenses, make-up expenses at kung anu-ano pa. Huwag niu kasi tingnan ang GROSS, lagi niung alamin kung ano ang NET!
2. Isang buwan kaming baliw na baliw sa paulit-ulit na gawain. Minsan di ko na nga maintindihan kung lumalabas pa ba si Haring Araw at kung anong oras ba siya lumulubog.
3. At ang isang buwan na paghihintay ng kung ano man ang aming sasahurin, ang mga paa namin diretso na sa padalahan, bayad ke ganito at ke ganyan, bayad sa load, bayad sa carlift, bayad sa renta... bayad at bayad. Mainam na tumagal ang SWELDO na yun sa kamay mo ng 5 minuto.
4. Kung me tinatawag na ONE DAY MILLIONAIRE, ako FIVE MINUTES MILLIONAIRE!
5. Sa Pinas, pag tamad kang pumasok... me sick leave! Actually meron din naman dito, ang tanong lang eh paano kung sa katulad ng kaso ko na ang SHOP na pinaglilingkuran ko ay ONE MAN SHOW? Malamang di mo maiisip na me sakit ka, dahil tiyak MAGMUMULTA KA!
6. Sa Pinas pwede mong gayahin si JUAN TAMAD, dito naku tiyak pupulutin ka sa kangkungan.
7. Madaming nangyayare dito na kailangan mo na lang yakapin dahil wala ka namang choice katulad ng KLIMA, PAGKAIN, KULTURA.
8. Madalas pa ang lakas ng deskriminasyon sa Pinoy kahit saan. Feeling nila TANGA ang mga pinoy! Pero kung sa tutuusin sa isang taon ko na pamamalagi dito...isa lang ang lagi kung tinatanong sa sarili ko " KUNG TANGA AKO, ANO PA ANG TAWAG SAU?"
9. Madalas ang usapin dito ay puro pera din, paano ba naman katapat lang ng tindahan ko si AL FARDHAN ( ang padalahan). Karamihan sa kakabayan ko, tinatawag kong ON LINE BANK! Kasi naman pag tumawag ang mga nasa Pinas, kailangan ora mismo, sumigaw ka na ng PRESENT ke AL FARDHAN.
10. Ang masakit pa, ang mga text o tawag na inaasahan nila mula sa mga MAHAL nila sa buhay ay nangyayare lang kapag meron silang pangangailangan. (Oooops! sige di ko naman nilalahat pero masakit mang tanggapin MOST of them ay ganun talaga.)
11. Ang sarap pakinggan " I LOVE YOU MA!" " MAGIINGAT KA LAGI NAY!" " MAHAL NA MAHAL KITA KUYA!". Ang kadugtung ng dialogue na yan ang hintayin mo kasi yun ang aantig at magpapnginig sau! (ex: Bayaran ng ganito, Putol si Meralco, Need na ng shoes, Bagong celphone, Nakagat ako ng aso!, Pambirthday ni ganire...namatayan ng aso si Pareng Tasyo! and so on and so forth)
Masarap lang pakinggan na nasa ibang bansa ka, Me yabang na dulot sa pamilyang naiwan sa Pinas, Me Nike shoes ang mga Kuya, Me CALVIN KLEIN na pabango ang mga ATE. Pero di masarap! Ang pag-aabroad parang ULAM na kahit ilang beses mo ilagay sa FRIDGE eh kailangan mong init-initin kasi wala ng ibang puwedeng maiulam. Sa ibang lengguwahe, pwede na yan kesa WALA!
Sa 100% na OFW, siguro mabibilang mo lang ang mga di nagsinungaling! Lahat kami, pag tinanong mo ng HOW ARE U? ang sagot IM FINE! Kapag kausap ang pamilya " KAMUSTA KA?" ang sagot ay " MABUTI NAMAN!" ( minsan nga gusto ko na lang irecord sa cel ko yang sagot na yan at i-auto play) pero ang totoo hindi nga kami FINE, di rin kami MABUTI. Ang lungkot-lungkot kaya! Ang totoo nyan ayaw lang namin na nagaalala pa kau sa amin kaya dapat ganun lang ang DIALOGUE!
Dakila ang mga OFW! Sinasabi ko ito, hindi dahil nabibilang na ako sa kanila kasi alam ko marami pa akong bigas na kakainin para marating ang mga narating nila ( Or should i say MARAMI PA AKONG DAPAT TIISIN BAGO MAPANTAYAN ANG MGA NATIIS NILA!).
So sa mga anak, na ang magulang ay nasa ibang bansa... ang tanging hiling lang namin ay TAGUMPAY! Hindi namin hinihingi na suklian niu kung ano man ang binigay at maibibigay namin. Kailangan lang na pahalagahan niu ang mga oras na tinitiis namin ang mga gabi na di namin kayo katabi, na halos nararamdaman namin na wala kaming kakampi, na kailangang maging matapang kami sa lahat ng oras. Ibigay niu naman sa amin ang EKSAKTONG kadahilanan kung bakit kami nandito.
Bakit nga ba kami nandito? Trip lang ba ito? Gusto lang ba naman kayong iwan? Gising mga anak! Imulat niyo ang inyong mga mata. Ang paglisan naman sa bansang sinilangan ay di simbolo ng NIKE SHOES, LV o ng CALVIN KLEIN, ito ay simbolo ng KINABUKASAN niyo.
Hindi ko na hinahangad na yumaman pa sa pag aabroad na ito, gusto ko lang maitama ang kinabukasan ng mga naiwan ko. Kung hanggang kailan ako mag-aabroad? Hindi ko alam! Pero sana di naman namin pagsisihan ang mga ginagawa naming pagluha ngayon.
MABUHAY ANG OFW!
1. Hindi ko maintindihan kapag ang mga kamaganak ko na dumating o bumisita galing abroad ay nagtatago sa amin.
2. Hindi ko maintindihan kung bakit ni isang tsokolate ay hindi kayang mamahagi ng kapitbahay ko.
3. Hindi ko maintindihan kung bakit lagi ko na lang naririnig ang salitang ito " Pasensya na, wala nga akong pera eh!"
4. Hindi ko maintindihan kung bakit ang tagal na ng iba sa kanila sa abroad ay baon pa rin sila sa utang sa Pinas.
5. Hindi ko maintindihan kung bakit puro pera at pera ang usapin ng mga nag-aabroad. Puro wala,wala wala!
Basta ang nasa utak ko ay MADAMOT SILA!!!
Ngayong nabibilang na ako sa OFW, na tinatawag nilang bayani ng bayan, para akong sinampal ng mga kasagutan sa katanungan kong iyon. Hindi naman pala masarap ang pakiramdam ng mga nagaabroad. Bakit? Sige, isa-isahin natin.
1. Kapag nalaman niu ang eksaktong figures ng kinikita namin... malamang malula kayo! Kaya lang dapat niu ring malaman na umuupa kami ng bahay, transpo allowance, meal alloewance, napkin expenses, make-up expenses at kung anu-ano pa. Huwag niu kasi tingnan ang GROSS, lagi niung alamin kung ano ang NET!
2. Isang buwan kaming baliw na baliw sa paulit-ulit na gawain. Minsan di ko na nga maintindihan kung lumalabas pa ba si Haring Araw at kung anong oras ba siya lumulubog.
3. At ang isang buwan na paghihintay ng kung ano man ang aming sasahurin, ang mga paa namin diretso na sa padalahan, bayad ke ganito at ke ganyan, bayad sa load, bayad sa carlift, bayad sa renta... bayad at bayad. Mainam na tumagal ang SWELDO na yun sa kamay mo ng 5 minuto.
4. Kung me tinatawag na ONE DAY MILLIONAIRE, ako FIVE MINUTES MILLIONAIRE!
5. Sa Pinas, pag tamad kang pumasok... me sick leave! Actually meron din naman dito, ang tanong lang eh paano kung sa katulad ng kaso ko na ang SHOP na pinaglilingkuran ko ay ONE MAN SHOW? Malamang di mo maiisip na me sakit ka, dahil tiyak MAGMUMULTA KA!
6. Sa Pinas pwede mong gayahin si JUAN TAMAD, dito naku tiyak pupulutin ka sa kangkungan.
7. Madaming nangyayare dito na kailangan mo na lang yakapin dahil wala ka namang choice katulad ng KLIMA, PAGKAIN, KULTURA.
8. Madalas pa ang lakas ng deskriminasyon sa Pinoy kahit saan. Feeling nila TANGA ang mga pinoy! Pero kung sa tutuusin sa isang taon ko na pamamalagi dito...isa lang ang lagi kung tinatanong sa sarili ko " KUNG TANGA AKO, ANO PA ANG TAWAG SAU?"
9. Madalas ang usapin dito ay puro pera din, paano ba naman katapat lang ng tindahan ko si AL FARDHAN ( ang padalahan). Karamihan sa kakabayan ko, tinatawag kong ON LINE BANK! Kasi naman pag tumawag ang mga nasa Pinas, kailangan ora mismo, sumigaw ka na ng PRESENT ke AL FARDHAN.
10. Ang masakit pa, ang mga text o tawag na inaasahan nila mula sa mga MAHAL nila sa buhay ay nangyayare lang kapag meron silang pangangailangan. (Oooops! sige di ko naman nilalahat pero masakit mang tanggapin MOST of them ay ganun talaga.)
11. Ang sarap pakinggan " I LOVE YOU MA!" " MAGIINGAT KA LAGI NAY!" " MAHAL NA MAHAL KITA KUYA!". Ang kadugtung ng dialogue na yan ang hintayin mo kasi yun ang aantig at magpapnginig sau! (ex: Bayaran ng ganito, Putol si Meralco, Need na ng shoes, Bagong celphone, Nakagat ako ng aso!, Pambirthday ni ganire...namatayan ng aso si Pareng Tasyo! and so on and so forth)
Masarap lang pakinggan na nasa ibang bansa ka, Me yabang na dulot sa pamilyang naiwan sa Pinas, Me Nike shoes ang mga Kuya, Me CALVIN KLEIN na pabango ang mga ATE. Pero di masarap! Ang pag-aabroad parang ULAM na kahit ilang beses mo ilagay sa FRIDGE eh kailangan mong init-initin kasi wala ng ibang puwedeng maiulam. Sa ibang lengguwahe, pwede na yan kesa WALA!
Sa 100% na OFW, siguro mabibilang mo lang ang mga di nagsinungaling! Lahat kami, pag tinanong mo ng HOW ARE U? ang sagot IM FINE! Kapag kausap ang pamilya " KAMUSTA KA?" ang sagot ay " MABUTI NAMAN!" ( minsan nga gusto ko na lang irecord sa cel ko yang sagot na yan at i-auto play) pero ang totoo hindi nga kami FINE, di rin kami MABUTI. Ang lungkot-lungkot kaya! Ang totoo nyan ayaw lang namin na nagaalala pa kau sa amin kaya dapat ganun lang ang DIALOGUE!
Dakila ang mga OFW! Sinasabi ko ito, hindi dahil nabibilang na ako sa kanila kasi alam ko marami pa akong bigas na kakainin para marating ang mga narating nila ( Or should i say MARAMI PA AKONG DAPAT TIISIN BAGO MAPANTAYAN ANG MGA NATIIS NILA!).
So sa mga anak, na ang magulang ay nasa ibang bansa... ang tanging hiling lang namin ay TAGUMPAY! Hindi namin hinihingi na suklian niu kung ano man ang binigay at maibibigay namin. Kailangan lang na pahalagahan niu ang mga oras na tinitiis namin ang mga gabi na di namin kayo katabi, na halos nararamdaman namin na wala kaming kakampi, na kailangang maging matapang kami sa lahat ng oras. Ibigay niu naman sa amin ang EKSAKTONG kadahilanan kung bakit kami nandito.
Bakit nga ba kami nandito? Trip lang ba ito? Gusto lang ba naman kayong iwan? Gising mga anak! Imulat niyo ang inyong mga mata. Ang paglisan naman sa bansang sinilangan ay di simbolo ng NIKE SHOES, LV o ng CALVIN KLEIN, ito ay simbolo ng KINABUKASAN niyo.
Hindi ko na hinahangad na yumaman pa sa pag aabroad na ito, gusto ko lang maitama ang kinabukasan ng mga naiwan ko. Kung hanggang kailan ako mag-aabroad? Hindi ko alam! Pero sana di naman namin pagsisihan ang mga ginagawa naming pagluha ngayon.
MABUHAY ANG OFW!
No comments:
Post a Comment